Quero comezar o programa de hoxe facendo unha confesión. O
certo é que pouco ou nada sei deses “homosexuais homófobos”, como se
chegou a autodenominar o fascista Álvaro Pombo, e cuxo expoñente máis
pop sería o bufón (con sinceiro perdón para Leo Bassi, o falecido Marcel
Marceau ou xs manicomicos desta cidade entre tantísimxs outrxs, que
fixeron rebosar de dignidade a tal profesión) de Mario Vaquerizo.
Moi pola contra, teño edificado no meu imaxinario ao colectivo LGTBQ a
partir de eminentes intelectuais como Judith Butler ou Michel Foucault,
artistas en maiúsculas como Passolini e Borroughs, pero sobre todo de
xente valente, moi valente. Que dicir sobre Jason Collins, primeiro
xogador da NBA en saír do armario, ou Orlando Cruz, que fixo o mesmo no
máis rudo mundo do boxeo. Mais o certo é que estes dous non son máis ca
un par de grans de area dunha praia que se antolla inmensa.
Valentes foron eses putos, eses chapeiros e eses travelos, esto é
maricas sen o glamour de Mario Vaquerizo, quen unha madrugada de xuño de
1969 dixeron “basta de represión” e se reberalon contra dunha policía
que asoballaba á comunidade a punta redadas e abordaxes espontáneas. Foi
o episodio histórico do que se coñece como disturbios do Stonewall. Eso
é o que conmemora cada 28 de xuño o día do Orgullo gay.
Quizais por
esto, cando a Tenente de Alcalde rexeitou o noso convite a esta mesa cun
sinxelo e pretendidamente insultante “Perdona Marica, por problemas de
agenda”, eu, David Soto, sentínme gabado.
Agora é a nós a quen no toca falar, comeza Cuac está a pasar.
Ningún comentario:
Publicar un comentario