A Siria no punto de mira.

Subimos o podcast en tempo récord!




Nun acto na Universidade sobre a cadea perpetua alá polo 2009, un famoso deputado do Partido Popular, repetiunos unhas cantas veces, para xustificar a súa incómoda postura, a famosa frase de Theodor Adorno “facer poesía despois de Auschwitz é unha barbarie”. É o mesmo razoamento do que botou man a socialista Elena Valenciano nas súas declaracións, sen dúbida precipitadas, para animar ao Goberno español a unirse ao ataque a Siria, tras as acusacións verquidas sobre o uso de armas químicas no conflito -se ben nunca se aclarou por parte de quen.


Pero Siria é unha auténtica encrucillada: Alén de quen apoian incondicionalmente a estratexia militar dos EEUU, hai esquerdas que ven no Réxime de Al-Assad un réxime republicano e laico capaz de facer de barreira aos fundamentalistas rebeldes e de desafiar, dende a esquerda, o poderío da OTAN. Outra esquerda entende que se trata dun conflito de imperialismos, por certo, ben resumido na frase do profesor libanés George Corm, “en Siria, tras cada kalashnikov, hai una potencia estranxeira” e que en todo caso, neste conflito entre imperialismos, o que cabe facer é transcender a falsa dicotomía entre laicismo e republicanismo por unha banda e integrismo relixioso por outra, soñando nunha democracia plural.


O único que semella estar claro é que a indiferenza é unha postura inaceptábel. Mais quizais a frase de Adorno tampouco pode servir de escusa para outra guerra. Porque, aínda que o deputado o pasase por alto, cando os barrios máis humildes de Roma ardían era Nerón, o máis poderoso dos romanos, quen tocaba a lira e cantaba poesía.