Volta ao cole na UDC: unha análise dos retos que se lle plantean ao movemento estudantil.

Hai apenas uns días atrás a ex-ministra de defensa, Carme Chacón, anunciaba a súa marcha aos Estados Unidos, consolidándose así a súa derrota na pugna polo poder na executiva federal do PSOE. De entre todas as propostas da catalana, había unha que se antollaba interesante: a renovación xeracional. En efecto, quen colla un xornal calquera dos que se venden na Galiza, poderá comprobar que, agás algunhas contadas excepcións, a meirande parte dos representantes políticos foron nados moito antes de 1978. E resulta tamén sorprendente que para acadar relevancia mediática, as mozas e mozos teñan que someterse ao discurso político da xeración dominante, como aconteceu coa famosa Beatriz Telegón. Quizais este inmobilismo explicaría a estratexia de acuso e derribo contra de quen si tentan facer efectivo ese cambio xeracional, como fixo por exemplo Ximena González ao reivindicar a liberdade para un coñecido político que permanece encarcerado no Estado Español por supostos feitos que en ningún tempo de esplendor democrático terían sido cualificados como delitivos.

Sexa como for, hoxe estamos aquí, na liña da fronte, que diría Fermín Muguruza, con actores políticos que por necesidade biolóxica son de primeira magnitude. Son os representantes de estudantes. Herdeiros e herdeiras daqueles que en Maio do 68 plantaron cara a un capitalismo que sometía con cada vez máis ferocidade aos sen voz, herdeiros e herdeiras daquelas que foron torturadas no Estadio Nacional de Chile por defenderen a democracia e herdeiras e herdeiros de heroes como Enrique Ruano, Yolanda González e Arturo Ruiz.

Porén soen ser grandes esquecidos. Demasiado novos para seren escoitados, demasiado abafados para ter ganas de berrar máis alto. Nós cremos que nelas e neles agóchase o xérmolo de calquera mudanza esperanzadora, por iso hoxe queremos ser o seu altofalante. Comeza Cuac está a pasar.


Eis aquí o link ao podcast!